Op 20 mei heeft Koningin Beatrix een nieuw kunstwerk, "de Poort" van Rudi van de Wint onthult. Onder de webpagina '' Agenda en aktiviteiten" onder 20 mei ....  meer foto's.

Sinds 1999 heeft Noord-Holland er een beeldenpark bij: ‘Een Zee van Staal’. Op het terrein van de voormalige camping Rolandsduin, een kaal en winderig duingebied op de grens van Beverwijk en Velsen. Het is een dramatische plek met uitzicht op een van de grootste industriecomplexen van Nederland, Corus, vroeger Koninklijke Hoogovens. Tot zeventig meter hoog verheffen zich de oxystaalfabriek, de hoogovens, transportbanden, kranen en ertsbergen. Vuur, stoom, stof en rook vormen een hels decor. Aan de zeekant groeien blauwe zeedistels en orchidee�n, wuift het helmgras en schittert het water. Achter een hoog duin ligt het vergeten dorp Wijk aan Zee. Kunst op een locatie waar industrie, duin, zee en dorp elkaar ontmoeten. En waar alle contrasterende elementen een bijzondere sfeer cre�ren.

In deze leegte, waar maat noch schaal van toepassing lijkt, staan dertien stalen beelden. Allemaal speciaal voor de plek gemaakt.
Elf kunstwerken dateren van 1999. Voor een tijdelijke manifestatie, was het idee. Toen vaststond dat ‘Een Zee van Staal’ een permanent karakter kreeg werden Herbert Nouwens en Niko de Wit gevraagd om in 2003 een werk toe te voegen.

Alle beelden kwamen tot stand in een periode van slechts vier weken. Corus bood de kunstenaars ‘atelierruimte’, materiaal en technische assistentie. Ze konden met de zwaarste machines aan de slag. Zo voerden zij in zeer korte tijd hun van te voren gemaakte schetsontwerpen uit in staal. Sommigen, zoals Niko de Wit, werkten met nieuw materiaal; vlakke plaat, ronde staf. Anderen, zoals de Tsjech Vesely, maakten gebruik van het afvalijzer uit de schrootputten.

De eerste lichting kunstenaars werkte in het kader van ‘Wijk aan Zee, Cultureel dorp van Europa 1999’. Dat was een reactie op de zoveelste bedreiging van het dorp: een voorstel tot de aanleg van een vliegveld voor de kust. Vanuit de gedachte dat elk dorp waar dan ook ter wereld de angst kent ten prooi te vallen aan grootschalige ontwikkelingen, en dat kunstenaars wellicht beter in staat zijn deze onrust in de samenleving op te pikken, werden beeldhouwers gezocht uit vergelijkbare dorpen in elf verschillende landen.
Dit is in een viertal gevallen gelukt. Een staalsymposium moest het worden, in samenwerking met gigant Hoogovens. Om te laten zien dat protest en samenwerking elkaar niet hoeven uit te sluiten. Daarmee was ook de locatie bepaald: op de plek waar grootschalige industrie en natuur elkaar ontmoeten. De selectiecriteria voor deelname waren: bekendheid met het materiaal staal en een staat van dienst in eigen land.

Gevoed door deze gegevens en ge�nspireerd door de bijzondere locatie presenteerden de kunstenaars een voorstel. Het Spaanse kunstenaarsechtpaar vertaalde de actie in een beeld dat hoop moest uitdrukken: een gestileerde zwangere vrouw. ‘Esperanza’ heet het; ‘hoop’ in het Nederlands, maar ook ‘verwachting’. De Duitser Langkowski ging mee in de maatschappijkritiek en sneed een stalen masker: ‘Die leeren Augen der prachlosigkeit’. Andere kunstenaars namen de zee, de kust of de strijd tussen mens en zee als uitgangspunt.
Vesely heeft zuiver vanuit het materiaal gewerkt, gebruik makend van de kracht die staal uitstraalt. De Londenaar Robert Erskine heeft met zijn ‘White Rhythm’ een verbeelding gemaakt van een samengepakte groep gehaaste mensen op een zebrapad. Als een hommage aan de stad. Paul Sch�bel uit Denemarken toont het resultaat van een materiaaltechnisch onderzoek met zijn beeld ‘Insh’Allah’.

De twee kunstenaars uit 2003, Herbert Nouwens uit Amsterdam en Niko de Wit uit Tilburg, werden vrij gelaten om invulling te geven aan hun beeld. Natuurlijk werkten ze in hun eigen stijl, maar hun beeld is mede bepaald door bijzondere kenmerken van de locatie. Bij Herbert zijn dat de nabijheid van de vierkante kerktoren in Wijk aan Zee en de wens om een toren te bouwen om over de duinen naar de zee te kunnen kijken. Bij Niko de ligging van de weg naar de pier, en het duintje dat met de trap in zijn beeld ‘genomen’ zou kunnen worden.

Met dertien beelden in 2003 is het beeldenpark nog steeds niet vol. Maar met de plaatsing van de twee nieuwkomers is een nieuw probleem ontstaan. De inrichting was bedacht op elf beelden, niet op dertien. Dat houdt in dat er in de toekomst met beelden geschoven zal moeten worden en ruimte gecre�erd voor nieuwe aanwinsten. Zodat alle beelden een plaats kunnen krijgen waar ze optimaal gedijen.

Het beeldenpark is vrij toegankelijk. Zie bij [Activiteiten] voor begeleiding.

www.kopvanwaz.nl

www.youngartcircus.com

www.riet.molenaar.nu

Stichting Beeldenpark ‘Een Zee van Staal’,
secr. Burgemeester Rothestraat 94,
1949 CG Wijk aan Zee, Telefoon 0251 374643

Info: VVV Julianaplein Wijk aan Zee / Kop van Wijk aan Zee Julianaplein
www.eenzeevanstaal.nl

In the dunes at 400 meters from the sea, steel-industry in the background and a village behind it. Until recently this was the site of a camping. Many photographers documented the site with photos of the camping and the looming factories resulting in surrealistic images: the greatest contrast between tourism and heavy industry. The village, however, did not like to be depicted thus. Therefore the camping disappeared and became a nature zone.

Eleven sculptors transformed the place into a sculpturepark to be proud of. Steel sculptures, made at the Steelplant(and in full view) surrounded by flowing dunes, the proximity to the sea and village make it a unique place to be.

How it came to be Wijk aan Zee was Cultural Village of Europe in 1999. Because of this the village invited eleven sculptors from eleven different countries to make sculptures in a building  of the Corus Steelfactory using steel donated by the same corporation. The sculptures were to be inspired by the place where sea, dunes, industry and the village meet.

In the search for sculptors the villages and countries participating in the Cultural Village of Europe lent their support. The Hoogovens (now Corus) steelplant lent a hand in providing materials and tools, and a place to built the sculptures.

They were made in a short three-week period, in may and june of 1999. Heavy cranes moved the art to its present location. The 16th of june 1999 a festive opening of the sculpture park was topped off with a visit from Queen Beatrix.

Deutsch: Ein Meer von Stahl

In einem Dünengebiet, 400 Meter von der Nordsee entfernt, liegt das Dorf Wijk aan Zee, und im Hintergrund das Stahlwerk.

Bis vor Kurzem war da ein Campingplatz. Mit dem Hochofen im Hintergrund hat das manche surrealistische Fotos hervorgebracht. Ein scharfes und seltsames Kontrast zwischen schwere Industrie und Rekreation.

Der Campingplatz ist verschwunden und es wurde eine unbestimmte Grünanlage.

Elf Bildhauer haben diesen Plats transformiert, in ein Bilderpark worauf jeder stolz sein kann. Bilder von Stahl aus dem Stahlbetrieb,Umgeben von den Dünen mit Blick aufs Meer und unter dem Schutz eines alten Fischerdorfes.

Wie dieser Park zur Stande kam Wijk aan Zee war im Jahre 1999 Kulturdorf Europas und hat in diesem Zusammenhang elf Künstler aus verschiedenen europäischen Landern eingeladen. Auf der Suche nach den Künstlern wurde ausgegangen von den Dörfern und Ländern die im Jahre 1999 mit Wijk aan Zee verbunden waren, wie Kulturdörfer, Die Künstler haben innerhalb von drei Wochen (Mai/Juni 1999) in einer Halle vom Stahlwerk Corus (damals Hochofen) jeder ein Bild aus Stahl angefertigt, inspiriert vom Platz wo das Meer und die Dünen, das Dorf und die Schwerindustrie zusammenkommen.

Das Stahlwerk hat das Stahl geliefert, die Werkzeuge und die Halle für die Herstellung der Bilder zur Verfügung gestellt.

Am 16 Juni 1999 hat Königin Beatrix dieses Bilderpark Meer vom Stahl festlich eröffnet.